MOON KNIGHT tom 3

Napisałem kiedyś, że nie ma serii trzymającej równy poziom od pierwszego do ostatniego zeszytu. Zdania nie zmieniam ale wszem i wobec stwierdzam, że "Moon Knight" Jeda MacKaya jest blisko obalenia mojego twierdzenia. Bardzo też możliwe, że to jedna z najlepszych serii od Marvela z ostatnich lat. Mówię oczywiście o seriach regularnych, nie one-shotach czy mini seriach mocno odautorskich. Dlaczego mam o tym runie tak dobre zdanie?

Otóż, Jed MacKay zrobił coś, czego w komiksach Marvela nie widziałem od dłuższego czasu. Wziął bohatera biegającego w rajtuzach i pokazał, że historia z udziałem takiego gościa nie musi sprowadzać się do przysłowiowej mowy trawy, paplania bez sensu - paplania niepotrzebnie ubarwianego kosmiczną mitologią uniwersum - ale może być to opowieść konkretna, osadzona w przyziemnych ramach, rozwiązująca problem z tu i teraz a nie rzucająca hasłami typu 'jak tego nie powstrzymamy to wszechświat wyparuje'. Że może to być po prostu opowieść o kimś kto chce coś zmienić. Coś wokół siebie, co miałoby znaczenie tu i teraz, dla ludzi których zna i spotyka a nie od razu dla całego świata.

Upraszczając: Moon Knighta Jeda MacKaya można nazwać bohaterem z sąsiedztwa. Czy przez to jego przygody tracą rozmach?

DC ABSOLUTE - Noir

 

Słyszałem wiele dobrego o tej serii ale specjalnie nie czytałem jej w oryginale bo wiedziałem, że jest na tyle inna od pozostałych serii z Batmanem, że Egmont, prędzej czy później wyda ją w naszym komiksowie. I wyda. Nie dzisiaj, nie jutro ale pod koniec sierpnia 2026 roku - będzie to komiks poświęcony Mrocznemu Rycerzowi - a album, o którym dzisiaj Wam opowiem to coś w rodzaju zajawki tego, co nas czeka.

Zajawki bardzo specyficznej bo nie dość, że opakowanej jedynie w biel i czerń to jeszcze skoncentrowanej nie na jednym a na trzech bohaterach z uniwersum DC i to bohaterach bardzo ważnych, wręcz najważniejszych.

Herosem z bramki numer jeden jest Batman - "Absolute Batman Noir Edition #001" - któremu na pierwszy rzut oka daleko do swojego sztandarowego archetypu. Czy tak jest jednak w rzeczywistości? Scott Snyder bardzo chce aby czytelnicy widzieli w jego Mrocznym Rycerzu kogoś nowego. Próbuje sprzedać swoje 'dziecko' rzucając hasłami typu 'ten Bruce Wayne nie ma zaplecza finansowego', 'ten Bruce nie ma wsparcia', etc. Po części jest to prawda. Panicz Wayne Snydera nie jest paniczem. Czy jest przez to jednak słabszy? Niekoniczenie. W moich oczach to nadal heros, nadal facet radzący sobie w każdej sytuacji, nadal człowiek obdarzony ponadprzeciętną inteligencją, robiący właściwie coś z niczego. Trochę jak MacGyver. Być może zmienię zdanie jak poznam go bliżej ale na ten moment czuję lekkie rozczarowanie.

W GŁOWIE SHERLOCKA HOLMESA - 03 - Koszmar z Loch Leathan (część pierwsza)

Wiecie jaki mam problem z serią "W głowie Sherlocka Holmesa"? Za każdym razem zastanawiam się czy w pierwszej kolejności podążać za tekstem czy z zacięciem godnym starego archiwisty - tak, taką mam super specjalizację - korzystając z bardzo dobrej lupy przyglądać się graficznym detalom. Ten dylemat pojawia się zawsze, ilekroć biorę do ręki ten cykl a biorę po raz trzeci, bo album "Koszmar z Loch Leathan" to właśnie trzeci tytuł z tej serii wydany przez Non Stop Comics.

Jakie dziwne zdarzenie tym razem pobudza komórki tytułowego detektywa? Najprościej byłoby powiedzieć, że 'coś na progu' a konkretnie coś na terenach północnej Szkocji. Co to dokładnie jednak jest? Nie wiemy tego my, nie wie również narrator opowieści ale pan Holmes jest całkowicie przekonany, że nie może być mowy o żadnej strasznej klątwie.

Jak ktoś czytał oryginalne historie pana Doyle’a to zapewne wie o czym mówię. Jego detektyw nigdy nie dawał wiary zjawiskom nadnaturalnym - chyba, że mówimy o Sherlocku Sylvaina Cordurié - i tym razem również nie daje. Dla niego znaczenie mają fakty, dowody i zjawiska dające się wytłumaczyć. Jak ktoś twierdzi, że zagrożenie kryje się w ludowych bajaniach to ten ktoś widocznie nie zbadał, nie zweryfikował jeszcze wszystkiego a już na pewno nie w sposób sherlockowy.

ASTERIKS - 23 - Obeliks i spółka

Pamiętacie scenę z "Batman. Początek", w której Ra’s al Ghul tłumaczy Bruce’owi, że Gotham było już atakowane wcześniej? Mówiąc to ma na myśli nic innego jak kapitalizm, który między innymi doprowadził do rozwarstwienia społecznego, pogłębienia się różnic między bogatymi a biednymi, do wzrostu przestępczości,etc.

A teraz wyobraźcie sobie, że wspaniały i wielki Juliusz Cezar w podobny sposób zniszczyć małą i dobrze wszystkim znaną, wioskę Galów. Dorósł do tego, że nie warto wysyłać przeciwko niej kolejnych legionów - historia uczy, że nie ma to większego sensu - ale zamierza użyć fortelu i to takiego mocno wyszukanego. O co dokładnie chodzi?

Pamiętacie z lekcji historii, co doprowadziło do upadku Imperium Rzymskiego? Jedną z przyczyn tejże katastrofy była niezgoda między rządzącymi. Panowie senatorowie zamiast być dalej niezwyciężonymi wojami, zamiast rządzić i dumać nad dobrem Rzymu zaczęli myśleć nad dobrem własnym. Zaczęli wymyślać różnego rodzaju komisje i podkomisje - czujecie analogię? - zbierać i dyskutować. Najczęściej o tym, kiedy będzie uczta, ile zarobią i tak dalej.

NAUTILUS - 1 - Teatr cieni

Zrobiłem sobie prezent z okazji dnia dziecka i kupiłem pierwszy tom "Nautilusa". Cudowny okazał się to prezent. Cudowny i wyczekiwany od dawna. Musicie bowiem wiedzieć, że czaiłem się z dwa lata zanim zdecydowałem mieć ten komiks na regale. Niby chciałem go mieć ale zawsze coś mnie od tego zakupu odciągało ale w końcu zaskoczyło, więc... Mam go i cieszę się z tego powodu okropecznie i już zamówiłem drugi tom 😁

"Teatr cieni" to historia osadzona w realiach końca dziewiętnastego wieku, w czasie narodzin narodowej świadomości Hindusów i w dobie brytyjsko-rosyjskiej rywalizacji o bycie tym naj mocarstwem. Nie jest jednak komiks historyczny. Vibe epoki jest wyczuwalny - tak za sprawą tła, za sprawą wątków polityczno-szpiegowskich jak i pierwszego planu pełnego zbliżeń elementy charakterystyczne dla wspomnianej epokii - ale to co pcha fabułę do przodu jest iście awanturnicza przygoda o człowieku chcącym dobrze.

Kim on jest? Najprościej mówiąc Kim O'Hara to 'dzieciak z irnalndzkich ulic, który żyje jak Hindus, wychowany przez handlarza koni tybetańskiego lamę i pułkownika armii brytyskiej'. Opanowany, pomysłowy - niczym doktor Richard Kimble - oddany sprawie bojowników o wolność oraz szalenie skuteczny w tym co robi a robi wiele. Aktualnie, w "Teatrze cieni" próbuje oczyścić imię z oskarżeń o zdradę. Jak chce tego dokonać? Szukając pomocy u pewnego, dawno zaginionego kapitana.

Podcast nr 146: DOKTOR WHO - Doktor Who i Żelazny Legion (1979)

 

W dzisiejszym podcaście na kanale ReTro Komiks opowiadam o historii "Doktor Who i Żelazny Legion".

Do czego zachęcam Słuchających podcastu ReTro Komiks i jest to kupno komiksu "Doktor Who. Z niewielką pomocą przyjaciół" 😁 Od czego zaczęła się moja przygoda z Władcą Czasu i czy dalej się przyjaźnimy? Jak się zasłużyłem - choć to słowo na wyrost - dla fandomu? 😎

Jak dużo powstało komiksów o Doktorze i jaki problem się z nimi wiąże? Jak należy czytać owe komiksy? Czym było "Doctor Who Weekly"? Pat Mills czy John Wagner? Jak wypada Dave Gibbons jako rysownik "Doktora Who"? Dlaczego chwalę wydawnictwo IDW Publishing?

Czy są "Jelly Baby"? Alternatywna wersja Ziemi? Robot-wulkan? Joffrey Baratheon? Wielki slime na arenie walk? Kim są przeciwnicy Doktora? Czy "Doktor Who i Żelazny Legion" to historia bez wad?

MAŁE ARKANA - 2 - Koło fortuny

Pod koniec marca 2026 roku nakładem wydawnictwa Mucha Comics ukazał się drugi tom cyklu "Małe Arkana" autorstwa Jeffa Lemire'a, Letizi Cadonici i Patricio Delpeche. Co to oznacza? A to, że czytelnicy ceniący Jeffa Lemire'a za jego sposób opowiadania historii mogą zacierać ręce. Oni najbardziej. Oni doskonale wiedzą na co stać tego scenarzystę, do jakich wątków lubi się odwoływać i jak nimi manewrować aby historia choć osadzona w bliskiej nam rzeczywistości oferowała coś magicznego. Pozostali, ci dla których pan Lemire to nadal zagadka, zrozumieją w czym rzecz po lekturze tego komiksu.

Komiksu, z którego fantazyjno-magiczny vibe wylewa się litrami od samego początku, od kiedy główna bohaterka dramatu wróciła do Limberlost i zaczęła dostrzegać coś, co dostrzec może niewielu. Od tego zaczynamy, to jest ten fantazyjny vibe, mocny, konkretny a chwilami i lekko straszny. Wystarczy spojrzeć na główną okładkę aby wiedzieć, że Theresa dysponuje czymś co, upraszczając, można nazwać szóstym zmysłem. Wystarczy przeczytać pierwszy rozdział "Koła fortuny" aby zrozumieć, że wspomniany dar nie jest czymś na co bohaterka historii czekała. Jest przekleństwem, które nie tylko pozwala kroczyć ścieżkami niedostępnymi dla zwykłych śmiertelników ale i jest źródłem problemów.

DOCTOR WHO. Z niewielką pomocą przyjaciół

Kartka z pamiętnika. Gdzieś w pierwszej połowie 2007 roku miałem nieprzyjemność długo chorować a że skutkiem owej niedoli była konieczność niemalże ciągłego leżenia w łóżku dużo czytałem. A że choroba się przedłużała to w końcu miałem po uszy cholernych literek i - nie wierzę, że to piszę - Conana, więc zacząłem rozglądać się za jakimś serialem. I znalazłem. Dziwny serial, ze scenografią pozostawiającą dużo do życzenia, z uroczo absurdalną fabułą, z bardzo nijakimi kostiumami oraz bohaterem zachowującym się tak niedorzecznie i szalenie, że pierwszy odcinek oglądałem na raty. Ale zaskoczyło.

Rok później znałem już Doctora dość dobrze, oglądałem i nowe i klasyczne odcinki - do tej pory po necie śmigają zmajstrowane przeze mnie, pseudonim Sharin, napisy do odcinka "The Daleks". Nie minęło wiele czasu a współpracowałem z portalem Gallifrey.pl i generalnie uważałem się za fana. Czy czytałem komiksy z tego uniwersum? Chciałem, ale na chęciach się skończyło, bo choć Doctor Who może udać się wszędzie to jednak jakimś smutnym zrządzeniem losu ominął polskie komiksowo.

Dlaczego komiksowy Doctor zawitał do Polski dopiero pod koniec maja 2026 roku, dwadzieścia lat po emisji pierwszego odcinka nowej ery swoich przygód? Eksterminujcie mnie ale nie wiem. Czy rzeczywiście tak trudno było dogadać się z BBC? A może Egmont nawet nie próbował wychodząc z założenia, że jednak Doctor nie jest aż tak popularną franczyzą jak sądzą jego fani? Może rzeczywiście rację ma Kamil Śmiałkowski, Człowiek z Popkultury, stwierdzający w Wieściach ze Świata Komiksu, że Doctor Who jest u nas niemalże nieznany? Nie wiem. Nie znam powodów ale naprawdę bardzo liczę, że komiks "Doctor Who. Z niewielką pomocą przyjaciół" nie będzie jednorazową przygodą Egmontu z tym, jakby nie było, wyjątkowym uniwersum.

Przyjdź królestwo

Rzadko mam okazję czytać historie pokazujące bohaterów inaczej niż do tego jesteśmy przyzwyczajeni. Dla mnie, czterdziestolatka który poznawał amerykańskich herosów w kolorowych trykotach dopiero w połowie lata dziewięćdziesiątych, Superman zawsze był Supermanem przez wielkie 'S'. Nie znałem wówczas innych historii. Nawet jeżeli miewał on gorsze dni ale to nadal nadawał odpowiedni rytm bohaterskości. Był ideałem herosa.

"Przyjdź królestwo" podchodzi do tematu osób mających chronić i służyć - w myśl zasady kultowej zasady 'z wielką mocą wiąże się wielka odpowiedzialność' - inaczej. Do pewnego stopnia być może nawet obrazoburczo, bo prezentując największych bohaterów DC zdejmuje z ich głów aureole i pokazuje ich takimi jakimi są. A jakimi są?

Pierwszą informacją przekazywaną czytelnikom przez Marka Waida i Alexa Rossa jest proste przypomnienie, że również ci najwięksi herosi odczuwają zmęczenie. Prawdopodobnie gdyby komiks powstawał dzisiaj to na pewno przeczytalibyśmy w nim o czymś co nazywa się wypalenie zawodowe. Do tego dostalibyśmy wykład o depresji, wycofaniu społecznym oraz kilkunastu innych poważnych - niech Wam się nie wydaje, że owe zjawiska bagatelizuje! - problemach. Tak to wyglądałoby dzisiaj. W 1996 roku panowie twórcy ograniczyli się do pokazania Supermana zrezygnowanego, niepewnego, nie umiejącego znaleźć wspólnego języka z dawnymi towarzyszami i lekko siwiejącego. Do pełnego obrazu 'dawnych bohaterów ludzkości' dorzucili wkurzoną i pozbawioną korony Dianę, odludka Aquamana, ponurego Hala Jordana i paru jeszcze innych gości, którzy wrócili z niedawnej emerytury. Wrócili aby na nowo rozdawać karty i aby pomóc ludzkości w nadchodzącym kryzysie. Jakim?

Podcast nr 145: MITY KOŚCIANEGO SADU - 3 - Siedziba (2023-2024)

W dzisiejszym podcaście na kanale ReTro Komiks opowiadam o komiksie "Siedziba", ostatniej historii z cyklu "Mity Kościanego Sadu".

Czym miała być seria Mity Kościanego Sadu, dlaczego została anulowana i jaka jest szansa na jej reaktywację? Jak wyobrażał sobie ten cykl Jeff Lemire, czy nie przeszarżował z jego dziwacznością i czy finalnie owa dziwaczność nie znudziła czytelników? Od czego zacząć przygodę z Mitami Kościanego Sadu? Czy zabierając się za lekturę "Siedziby" warto znać historie zaprezentowane we wcześniejszych tomach?

Lemire, Sorrentino, Stewart, czyli słówko o trzech muszkieterach niesamowitości. Jak taka współpraca wpływa na jakość historii i czy być może zbyt mechaniczne tworzenie fabularnych zawiłości może z czasem nudzić? W jakim kontekście wspominam film "Lighthouse" Roberta Eggersa? 

Czego oczekuję od takich historii jak "Siedziba"? Jak prezentują się bohaterowie dramatu Jeffa Lemire'a i czy jesteśmy w stanie w jakiś sposób się z nimi utożsamiać? A jak nie z nimi to może z miejscem akcji? Nawiedzonym domem, który od początku był zły? A może przeklętym domem zmuszającym lokatorów do popełniania czynów iście makabrycznych? Ile w "Siedzibie" jest "Boskiej komedii" Dantego Alighieri?

MACE WINDU - W półmroku

Mace Windu po raz trzeci i po raz trzeci jest to jedna z tych historii, o których nie wiem co myśleć. Jak ktoś nie ma problemu z prostymi one-shotami, z historyjkami mającymi być nie tyle częścią czegoś większego ale czymś à la wycinkiem z życia danego bohatera to "Mace Windu. W półmroku" jest komiksem dla niego. I odwrotnie. Jak ktoś nie lubi tego typu opowieści to powinien zastanowić się dwa razy zanim zdecyduje się na lekturę tego konkretnego tytułu.

Ja przeczytałem i tak jak napisałem: nie wiem jak komiks ocenić. Na pewno jest to historia z cyklu 'widzieliśmy to nie raz i nie dwa razy'. W Republice pojawia się COŚ, co nie powinno wpaść w ręce tych gorszych, czytajcie: w ręce przemytników i innych mających republikańskie prawa w głębokim poważaniu. Tym razem tym czymś jest super paliwo - coaxium ultra - a osobą mającą zadbać o to aby znalazło się ono po jasnej stronie mocy jest oczywiście Mace Windu.

Przynajmniej z wyglądu jest to Mace Windu bo na pewno nie z zachowania. Do czasu tego komiksu Windu widziałem tak: pojawiał się i robiło się dziwnie bo jak na mistrza Jedi wiało od niego strasznym snobem. Zadufanym w sobie typkiem mającym do powiedzenia wiele na każdy możliwy temat. W tej historii prawdopodobnie dostaliśmy jego klona bo Mace Windu zachowuje się zupełnie jak nie on.

Podcast nr 144: BAT-MAN - Pierwszy rycerz (2024)

W dzisiejszym podcaście na  ReTro komiks opowiadam o historii "Bat-Man. Pierwszy rycerz".

Dlaczego ostatnio tak często na ReTro Komiks gości Mroczny Rycerz? 😁Za co chwalę Egmont Polska? Jak długa jest to historia? Czy lata trzydzieste to idealne środowisko do prezentowania pierwszych wyczynów zamaskowanego obrońcy Gotham?

Wielki kryzys oczami Dana Jurgensa. Na co scenarzysta zwraca uwagę? O jakich zagrożeniach wspomina i jakie buduje tło wokół wątku głównego? Jakiego Batmana nie lubię i jakiego Batmana dostajemy w tej historii? Jak wyglądają relacje między Gordonem a nowym, samozwańczym stróżem prawa?

O co chodzi z 'Bat-Manem'? Dlaczego tak wielki - wręcz legendarny - heros DC popełnia błędy? Jak wygląda Zło w tej historii i co sądzę o tajemniczym wrogu numer jeden? Czy Mike Perkis mnie wkurza i jakiego aktora Hollywood wspominam w trakcie podcastu? 

RADIANT BLACK - 4 - Dwa w jednym

Na tylnej okładce komiksu czytamy: "Cały zespół kreatywny pracuje na pełnych obrotach, jak zawsze… przygotowując grunt pod kolejne wydarzenia". I wiecie co? Jestem całkowicie pewien, że tak właśnie jest ale mam również wrażenie, że zabrakło w tym stwierdzeniu jednego, ważnego, przymiotnika.

Niesamowite. Tak należałoby właściwie określić, podsumować zdarzenia prezentowane w każdym z kolejnych, tym razem w czwartym, tomie serii "Radiant Black". Niesamowite oraz często absurdalne. Czy ta absurdalność to zarzut? Niekoniecznie.

Pamiętajmy, że scenarzysta Kyle Higgins umie w komiks rozrywkowy. Każdy kto nie czytał przygód Nightwinga jego autorstwa niech żałuje. Ten pan potrafi w tego typu komiksy. Przesadzone, z szybkim tempem narracji, z plot twistami mającymi niewiele wspólnego z logiką oraz z dynamiką właściwą przygodom superbohaterów. Konstruowane przez niego historie to historie nie trzymające się sztywno naszej rzeczywistości. Dodatkowo, Higgins umie ten swój, popowo rozrywkowy produkt należycie zapakować oraz całkiem sprawnie sprofilować. Co to oznacza?