KRONIKI X-MEN - 1 - Wolverine/Gambit. Ofiary

Dokładnie tego się spodziewałem. Historii nie wybitnej ale dobrego umilacza czasu. Miłego dla oka i trochę cierpiącego na scenariusz, który po prostu mógłby być lepszy. Nie jest bo każdy może mieć gorsze dni, nawet Jeph Loeb i Tim Sale. Nie jest bo może, najzwyczajniej na świecie, jego twórcy lepiej czują się śmigając po Gotham niż po Londynie. Możliwe również, że twórcom zabrakło miejsca na rozwinięcie fabularnych skrzydeł, bo Marvel zawsze dość restrykcyjnie podchodził do długości serii. Jak jakiś tytuł sprzedawał się gorzej to zaraz schodził ze sceny. Pokonany. Gdziekolwiek jednak nie leżałaby prawda uczciwie należy przyznać, że historia "Wolverine/Gambit: Ofiary" nie jest tak dobra jak "Długie Halloween".

Jak bardzo niniejszy komiks odstaje od swojego młodszego brata? Odpowiem dyplomatycznie: troszeczkę. Oczywiście, ktoś napisze, że owe 'troszeczkę' to spore niedopowiedzenie ale ta londyńska przygoda naszych 'mutków dziwolągów’' - jak nazywa Gambita jeden z bobby'ch - naprawdę mi się podobała. Jak już pisałem: nie jest to historia przełomowa, ma swoje wady ale nie jest tak, że ten komiks nie ma również dobrych momentów. Powiedziałbym nawet, że jak na komiks dość mocno powiązany z serią podstawową ma ich całkiem sporo.

PREACHER - 1 - The Time of the Preacher

 

"It was the time of the preacher…". Tymi słowami scenarzysta Garth Ennis rozpoczął w połowie lat dziewięćdziesiątych snucie opowieści o postaci nietuzinkowej, kontrowersyjnej i przyciągającej niczym magnes. Opowieści o Jesse Custerze, kaznodziei opętanym potrzebą odnalezienia Boga Wszechpotężnego. Na polskim podwórku historia debiutowała w sierpniu 2002 roku, kiedy to wydawnictwo Egmont odpowiedziało na głosy czytelników i wydało tom "Zdarzyło się w Teksasie", zawierającym cztery pierwsze zeszyty oryginalnej serii. I choć oceniając walory techniczne wspomnianej publikacji czuło się pewien niedosyt to jednak warto pamiętać, że był to jeden z pierwszych – obok cyklu "Sandman" i "Transmetropolitan" – komiksów Vertigo w naszym kraju. Blisko piętnaście lat później polski Kaznodzieja doczekał się twardej oprawy, kredowego papieru i delikatnie zmienionego tłumaczenia, za które jednakże w dalszym ciągu odpowiadał Maciej Drewnowski. Nie tak dawno obchodziliśmy trzydziestolecie serii, więc myślę więc, że to dobry moment, aby ponownie wyruszyć w szaloną, brutalną i zabawną podróż po Ameryce pastora Custera.

Trójkę bohaterów – zabawnego wampira Cassidy’ego, postrzeloną Tulip O’Harę oraz zamyślonego Custera – poznajemy w przyjezdnym barze, gdzie wspólnie prowadzą filozoficzne dysputy odnośnie… miejsca pobytu Boga Ojca. I choć mądrościami nie potrafią wyjść poza znane oczywistości ["Słyszałam, że są dwa dobre miejsca, w których można szukać Boga: Kościół i dno butelki"] to jednak ich postawa intryguje i sprawia, że nie można przejść obok nich obojętnie.

STAR WARS. RYCERZE JEDI - 1 - Strażnicy Republiki

Przeczytałem i można uznać, że jestem dość pozytywnie nastawiony do tego co otrzymaliśmy. Zanim jednak do konkretów wyjaśniam, że od zawsze byłem fanem historii krótkich i ta zasada dotyczy wszystkich komiksów, nie tylko tych ze świata Star Wars. Jak widzę słowo 'event' z reguły - tak, wyjątki mają miejsce - wlatuje pierwszy minus, tak z zasady i mojego wewnętrznego oporu przed historiami zbyt rozdmuchanymi.

W przypadku tego tytułu na tą chwilę nie ma mowy o żadnym evencie. Każda historia to de facto osobny rozdział z życia Jedi, tak mistrzów, jak i rycerzy czy padawnów. Gdzieś w tle majaczy jeden wątek świadczący o tym, że misje naszych bohaterów rozgrywają się mniej więcej w tej samej przestrzeni czasowej - retrospekcje także się zdarzają - ale nie jest to wątek dominujący. To dobrze. Jego istota nie przyćmiewa ważnych dla Republiki działań Jedi.

Pierwszy album "Rycerzy Jedi" zbiera pięć zeszytów serii głównej oraz jeden zeszyt dodatkowy, wydany w ramach Dnia Darmowego Komiksu w 2025 roku. Jak już zaznaczyłem, Każdy z zeszytów to oddzielna opowieść dziejąca się w jednej, wspólnej przestrzeni. Krótkie sprawozdanie z kolejnych ważnych misji Strażników Republiki i nowe okazje do przypomnienia o kilku dość - czasami bardziej, czasami mniej - istotnych kwestiach związanych z działalnością Jedi.

MAŁE ARKANA - 3 - Księżyc

Nie jestem fanem historii pędzących na łeb na szyję, tak samo jak nie lubię gdy kolejni herosi Marvela zamiast ruszać głową prężą muskuły niczym na wybiegu dla modeli. Lubię gdy historia ma własny rytm, niezależny tak od aktualnych trendów jak i - przynajmniej do pewnego stopnia - od oczekiwań czytelników. Kiedy biorę do ręki coś co rzeczywiście chciał przekazać twórca danego komiksu a nie dział marketingu. "Małe Arkana" są takim tytułem. Bardzo odautorskim, z wszystkimi tego zaletami i wadami.

Zacznijmy od tych ostatnich. Na co cierpi ten konkretny cykl Jeffa Lemire'a? Złośliwi powiedzą: dokładnie na to samo co większość ostatnich komiksów jego autorstwa. Historia nie grzeszy tempem. Jej bohaterowie snują się po planszach a z tego snucia wynika niewiele. Nawet jeżeli przy pierwszym spotkaniu czujemy zaciekawienie - choć kolejna dysfunkcyjna familia nie jest czymś czego nie widzieliśmy już wcześniej - to przy kolejnych zaczynamy ziewać. Niestety, w tym wypadku często urozmaicenia w postaci 'scen magicznych' nie pomagają bo z nich również - na tą chwilę - wynika niewiele. Wiemy, że Theresa ma w sobie magicznego wilka a jej matka nie ma choć od lat wmawia mieszkańcom Limberlost, że jest inaczej. Theresa złości się na matkę, złości się na siebie za powrót w rodzinne strony, jej matka wkurza się na nią bo ta ciągle chodzi w nosem na kwintę i tak w kółko. Bywa to męczące. Bywa też prawdziwe.

NIEŚMIERTELNY IRON FIST - 2 - Siedem stolic nieba

Jak bardzo może być interesująca historia o wielkim magicznym turnieju, niesłychanie ważnym dla losów Ziemi? Czy dostając taki konstrukt fabularny można w ogóle nie myśleć o Raidenie, Liu Kangu i pozostałych herosach z dość popularnego uniwersum fantasy? Czy w imię dawnej fascynacji wiadomą grą można przymykać oczy na schematyczność pewnych rozwiązań? W mojej opinii nie można. Nie da się czytać "Siedem stolic nieba" bez wykrzykiwania w myślach 'fatality' za każdym raz gdy ktoś zadaje ten jeden, decydujący cios. Nie da i owa niemoc nie jest bynajmniej czymś na plus.

Skończywszy czytać "Opowieść ostatniego Iron Fista" dałem panom scenarzystom kredyt zaufania. Podobał mi się wypracowany przez nich vibe kryminalny oraz kolorystyka Matta Hollingswortha - jak zawsze będącego w dobrej formie - jemu towarzysząca. Ed Brubaker i Matt Fraction zaintrygowali postacią ściganego ale opanowanego Orsona Randalla - 'Rozumiem po chińsku, chłopcy' 😁 - i ogólnie byłem zadowolony, że pojawiła się Hydra, gdyż ta organizacja przeważnie sprawdza się tak w roli villaina zbiorowego przez duże V jak i zwykłych łotrów gotowych na łomot.

W historii "Siedem stolic nieba" - za każdym razem jak widzę ten tytuł myślę o "Siedmiu miastach Ciboli" Carla Barksa 🤷‍♂️ - nadal czuć, że panowie scenarzyści mają pomysł na ciekawą historię ale jednocześnie ta sama historia wydaje się mniej pociągająca niż jej poprzedniczka. Dzieje się w niej dużo, tego scenarzystom nie można odmówić. Wątków dostajemy naprawdę sporo a dwa z nich śledzimy wręcz z wypiekami na twarzy, co mi osobiście zdarza się dość rzadko w historiach Marvel Comics. Gdzie zatem pojawia się problem? Nie wiem ale jako całość coś zaczyna zgrzytać.

Podcast nr 153: BALTIMORE - 1 - Statki zarazy

W dzisiejszym podcaście na kanale ReTro Komiks opowiadam o historii "Statki zarazy", pierwszej części serii "Baltimore".

Dlaczego zdecydowałem odfoliować serię "Baltimore" i sięgnąć po "Statki zarazy"? Do czego może zainspirować słuchanie Konglomeratu Podcastowego? 🤔 Co ekipa z Egmontu obiecała a czego po raz kolejny nie dowozi? Od czego zaczęła się historia lorda Henry'ego Baltimore? Czym jest tytuł "Baltimore, or, The Steadfast Tin Soldier and the Vampire"?

Realia jakich wydarzeń wykorzystali Mike Mignola i Christopher Golden tworząc świat tytułowego bohatera? Czy jest to uniwersum zbliżone do hellboy'owej rzeczywistości? Kim jest bohater z okładki? Szalonym wojskowym? Odrodzonym Van Helsingiem? Bożym sługą? Od czego zaczęła się jego krucjata? Kim jest potwór, którego Baltimore ściga? Na czym polega modus operandi tytułowej zarazy? Kim jest Vanessa Kalderas i co wieszczy jej babka?

Na ile motyw bohatera polującego na potwory można uznać za oryginalny? Jak prezentują się 'statki zarazy' na planszach komiksu? Czy z wyglądem lorda Baltimore wszystko jest w porządku? Nawiązania do jakich utworów literackich odnajdujemy w komiksie?

ASTERIKS - 26 - Odyseja Asteriksa

Pan Sean Connery w Asteriksie? Czarne złoto remedium na każdą dolegliwość? Wściekły Cezar oraz bardzo głodne lwy? Galowie i ich nowe podejście do problemów z piratami? Sprytne dziki i ich sposób na wiecznie głodnych Galów? Wakacyjny Klub Żeglugi nową atrakcją turystyczną? Właśnie tyle i jeszcze więcej szaleństw można odnaleźć czytając album "Odyseja Asteriksa".

Album wyjątkowy, o którego wyjątkowości tym razem nie świadczą wyłącznie liczne dodatki, które wzorem poprzednich wydań niniejszej serii, odpowiadają nam na sakramentalne pytanie: co autor miał na myśli. Inność tego konkretnego komiksu leży w tym, że w całości odpowiada za niego pan Albert Uderzo.

René Goscinny zmarł 5 listopada 1977 roku i tym samym losy galijskiej osady znalazły się w rękach drugiego ojca słynnej serii. Czy była to zmiana wyczuwalna? Jako osoba nie znająca się aż tak dobrze na Asteriksie, jakbym sobie tego życzył powiem, że nie wiem. Wydaje mi się, że panu Goscinny'emu jako scenarzyście etatowemu łatwiej było bawić się fabułą i wplatać w nią subtelne aluzje do tego co aktualnie działo się wokół niego.

NOWY ŚWIAT ULTIMATE - Inwazja

Nie sądzę aby seria "Nowy świat Ultimate" została w obszarze moich zainteresowań na dłużej. Po pierwszy album sięgnąłem z dwóch powodów: z uwagi na nazwisko scenarzysty i 'nowy start' serii. Na jednym z facebook’owych profili przeczytałem, że jak ktoś chciałby wystartować z czytaniem uniwersum Marvela to jest na to teraz dobry moment. Nowe otwarcie, nowe zasady i pisarz umiejący w tworzenie tego całego, trykociarskiego, lore. Przyznaję, dałem się złapać na ten haczyk.

Zawsze mnie kręciło rozkminianie danej serii od zera, więc pomyślałem, że rzeczywiście jest to dobra chwila na poznanie tego całego Ultimate. Zwłaszcza, że za historię odpowiada autor, którego zasadniczo lubię. Jonathan Hickman zaliczał spadki formy - jak znacie scenarzystę, który ich nie miał do napiszcie - ale generalnie facet zna się na swojej robocie. Umie budować i to nie tylko rzucając ogólnikami ale również potrafi wyczuć na czym czytelnikowi w danym runie zależy. Innymi słowy umie w aktualne trendy. I tak jest także tym razem.

Problem jednak w tym, że mimo wszystkich tych dóbr fabularnych sama opowieść nie jest specjalnie interesująca. Podoba mi się tło i same lokacje ale mam duży kłopot ze stroną typowo superbohaterką. Czuję, że wiele z tego już było. Może nie było to stricte takie samo ale było podobne. Marvel tak już ma od dłuższego czasu ale po cichu liczę, że choć ciut zmieni się to wraz z serią Midnight Universe. Czy tak będzie? Zobaczymy.

STAR WARS - Obi-Wan Kenobi

Nie będę ukrywał: nie zawsze jest mi po drodze z komiksowymi adaptacjami czy to seriali czy to filmów. Często owym tworom nie udaje się udźwignąć tematu w sposób dla mnie satyfkacjonujący a ich twórcy najczęściej skracają to czego skracać nie powinni. Mówiąc wprost: scenarzyści często idą po najmniejszej linii oporu błędnie zakładając, że fani łykną wszystko. Jak często się mylą? Odpowiedzcie sobie sami.

W przypadku tego komiksu nie wiedziałem, że jest to adaptacja serialu. Komiksy Star Wars kupuję - lub otrzymuję dzięki współpracy z Egmont Polska - od lat w ciemno i naprawdę od wielkiego dzwonu zerkam na okładkowego blurba w myśl prostej zasady 'po co mam się z nim zapoznawać i narażać na spoilery skoro skoro i tak przeczytam komiks'.

Tym razem zostałem zaskoczony pozytywnie. Nie powiem Wam jak duży wpływ na mój pozytywny odbiór komiksu miał fakt, że podobał mi się serial ale ogólnie jestem na 'tak'.

Przede wszystkim ten komiks jest odpowiednio długi a tak jak wspomniałem twórcy takich tytułów często mają problem z właściwym rozplanowaniem fabuły. Pani Jody Houser udało się wyjść z tego obronną ręką. Wyszła prawdopodobnie z założenia - całkowicie słusznego! - że są na świecie czytelnicy starwarsowych komiksów, którzy mają duży problem z disney’owskimi serialami. Sam znam kilku z nich.

DYLAN DOG - 64 - Miasteczko Ramblyn

Po "Ludzkiej maszynie", historii nie biorącej jeńców, przyszedł czas na Dylana lżejszego, ładnie bawiącego się weirdem i tymi wszystkimi wątkami horrorowymi, których nie trzeba nikomu zbyt szczegółowo tłumaczyć. Takie przygody pana Doga również są potrzebne. Lekkie, śmieszne i bez zbędnego skrępowania przemycające nawiązania do kultowych już tytułów.

"Miasteczko Ramblyn" jest takim właśnie komiksem. Na dzień dobry dowiadujemy się, że Dylan Dog jest obiektem westchnień nastolatki. Prawdopodobnie nie jedynej - śmiem twierdzić, że 'detektyw mroku', w dodatku taki wyglądający jak Rupert Everett, ma ich wiele - ale pan scenarzysta skupia się na tej jednej, konkretnej. Katinka Jones wysyła do niego listy, załącza w nich zdjecia rodzinnego domu, także samej rodziny i generalnie robi wszystko aby Dylan w nią uwierzył. Już na starcie czujemy, że to bardzo ważne.

Dodatkowo z owych listów dowiadujemy się, że panna Jones mieszka w najnudniejszej miejscowość w całej Walii, to jest właśnie w tytułowym Ramblyn. W miejscu gdzie rzeczywiście nic się nie dzieje poza tym, że od czasu do czasu - w ostatnich dwóch latach częściej niż rzadziej - znikają nastolatki. I to właśnie owe dziwne dziwy a także artykuł o nich w gazecie sprawiają, że Dylan Dog porzuca domowe pielesze i niczym Sherlock Holmes wyrusza na wieś aby osobiście przekonać się o co tyle szumu.

DYLAN DOG - 356 - Ludzka maszyna

Znacie to uczucie bycia wykorzystywanym i pomiatanym przez małe i duże korporacje mające - w swojej, mylnej, opinii - prawo decydować o każdym kroku swoich pracowników? Dylan Dog zna. Od piętnastu lat podbija kartę w firmie DayDream, od piętnastu lat nie jest detektywem od koszmarów, od piętnastu lat Groucho jest kurem domowym nie spełniającym się w roli szefa kuchni i fanem czytania między wierszami.

Można tak żyć? Można ale pod warunkiem, że zaakceptujesz swoje miejsce w szeregu. Jak nie będziesz zbyt głęboko drążył i zastanawiał nad dzisiejszym porządkiem rzeczy. Jak będziesz potulnie podbijał kartę w pracy, spłacał raty, kupował bezużyteczne rzeczy oraz wpisywał się, po prostu i bez szumu, w społeczny schemat.

"Ludzką maszynę" przeczytałem dwa razy i dwa razy historia nie pozostawiła mnie obojętnym. Nie żebym po jej przeczytaniu od razu rzucał kamieniami i niszczył aktualne status quo - taki odważny nie jestem i nigdy nie byłem - ale jej lektura sprawiła, że na nowo zacząłem dumać nad zmianą priorytetów. Czy uda mi się coś zmienić? Nie wiem ale jak nie spróbuję to się nie dowiem.

BATMAN - 6 - Umierające miasto

Nie wiem co we mnie wstąpiło ale wróciłem do batmanowego runu Chipa Zdarsky'ego. Po albumie "Wojna w Gotham" rzeczywiście byłem mocno zniesmaczony pomysłami Zdarsky'ego, powiedziałem 'pas' i porzuciłem Gotham tego scenarzysty ale prawda jest taka, że nie potrafię długo gniewać się na historie z Gackiem. Supermana mogę nie czytać latami ale do Batmana ciągnie mnie stale, jak ćmę do światła. Czy słusznie? Cóż, tym razem nie będę narzekał a przynajmniej nie tak bardzo jak ostatnio.

"Umierające miasto" to ostatnie zeszyty pisane przez Chipa Zdarsky’ego w serii "Batman" volume trzy i chyba najlepsze jeżeli chodzi o jego pomysły na batmanowe opowieści. Of course, jest to dość typowa papka z gatunku superhero ale papka, którą łyknąłem za pierwszym podejściem. Dawno tak z seryjnym Gackiem nie miałem.

Na pewno dużym plusem jest obecność Edwarda Nygmy, aktualnie przedsiębiorcy usiłującego zarabiać duże pieniądze i współpracować z graczami znaczenie większymi od siebie. Między innymi z Wayne Enterprises. Lubię gościa. To jeden z tych antagonistów Batmana, który najczęściej nie wydaje się być totalnym wariatem ale po prostu kimś, kto kocha grać w wiadomę grę. Uwielbia działać zakulisowo, rywalizować z Nietoperzem, być sprytniejszym od pozostałych. I takiego pana Nygmę dostajemy w tym komiksie.

Podcast nr 151: ŚWIATY LOVECRAFTA - 1 - Przyczajona groza i inne opowieści (1997-1998)

W dzisiejszym podcaście na kanale ReTro Komiks opowiadam o pierwszym tomie "Światów Lovecrafta".

"Światy Lovecrafta", "Jinx", "Kabuki", "The Crow" i dwa zdania o wydawnictwie Caliber Comics. Czym są "Światy Lovecrafta" i do jakich komiksów im najbliżej? Czy można je nazwać spadkobiercami antologii grozy z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych? Co je łączy a co je różni? Kim są Steven Philip Jones oraz Octavio Cariello?

Jak "Światy Lovecrafta" prezentują się wizualnie i czy można się nimi zachwycać od strony technicznej? "Grobowiec", "Alchemik", "Poza murem snu" oraz "Przyczajona groza" czyli słówko o tekstach Lovecrafta. Jak się zestarzały wspomniane opowiadania i którzy czytelnicy będą potrafili cieszyć się z ich lektury? 

Podcast na YT

Podcast na Spotify