PRZEZNACZENIE X - 3 - Wolverine

Wolverine vs. Beast part II, czyli ciąg dalszy historii pod tytułem 'Bestia oszalał i bawi się dyktatora z piekła rodem'. Tak w wielkim skrócie można podsumować zebrane w tym tomie zeszyty bo tak to dokładnie wygląda. Nasz niebieski koleżka - dr Hank McCoy, do tej pory ostoja spokoju oraz moralności - tym razem idzie na całość i dążąc do celu nie bierze jeńców. Jaki cel nim kieruje?

Dobro mutantów? Bezpieczeństwo Krakoi? W opinii Bestii jest on jedyną trzeźwo myślącą osobą w aspekcie świetlanej przyszłości homo superior. Postrzega siebie w kategoriach lidera biorącego na barki odpowiedzialność za los mutantów a każdego nie wpisującego się w jego widełki 'przydatności' zamierza ukarać. Oczywiście na pierwszy ogień idą wrogowie systemu - historia uczy, że taka kolej rzeczy to wręcz naturalny porządek świata - ci najbardziej krnąbrni i stanowiący zagrożenie. Czy mowa o kimś konkretnym?

W moim odczuciu 'nie' i jest to najcięższy grzech tego tomu. Jak Benjamina Percy'ego zazwyczaj chwalę tak tym razem jestem lekko rozczarowany jego fabularnym polotem. Nie dlatego, że w pięciu zeszytach nie dzieje się nic wyjątkowo intererującego tylko dlatego, że coś co zapowiadało się na fajną, wielowątkową, intrygę sprowadzone zostało finalnie do schematu 'My kontra Oni' a właściwie On.

SUPERMAN - 497 - Under fire

Historia "Under Fire" to dalszy ciąg relacji ze starcia pana Niszczyciela - taki przydomek nadaje Doomsday’owi Superman - z ekipą skupioną wokół tytułowego bohatera. Siłą rzeczy jest to ekipa coraz mniej liczna i coraz bardziej poharatana ale ogólnie nadal mowa tutaj o starciu Doomsday'a ze słynną Ligą Sprawiedliwości. Tak to określają i stacje telewizyjne i komentatorzy wojskowi.

W rzeczywistości zawodnikiem numer jeden jest dobrze wszystkim znany 'harcerzyk' - Guy Gardner żartuje nawet leżąc na noszach oraz stękając z bólu! - z Kryptona. To on bierze na siebie główny ciężar walki, to on obrywa najwięcej. Niby jeszcze stoi na nogach ale coraz mocniej dociera do niego, że sprawy nie idą tak lekko jak zawsze. Że walka z Doomsday'em to ciągłe walenie głową w mur, jak ładnie spoileruje nam okładka zeszytu.

Nawet jak do akcji włącza się Maxima - jak zawsze dysząca z podniecenia, gdy na horyzoncie widzi okazję do bitki - niewiele to zmienia w całej sytuacji. Doomsday zdaje się zupełnie nie reagować na ciosy, nadal jest niesamowici szybki, nadal nie robią na nim wrażenia ludzkie zabawki takie jak chociażby wojskowe śmigłowce.

Chcąc podsumować "Under Fire" wypada powiedzieć, że konstrukcyjnie jest to bardzo prosta i przewidywalna kontynuacja zeszytów wcześniejszych. Niby fabuła posuwa się do przodu ale prawdę powiedziawszy na tym etapie eventu dzieje się niewiele. Obie strony okładają się pięściami i w zasadzie tyle.

GHOST RIDER - 3 - Nocna masakra

Na początku czerwca 2026 roku Mucha Comics dała nam trzeci tom z przygodami Ghost Ridera i choć piszę 'nam' uczciwie trzeba przyznać: nie jest to tomiszcze - ponad pięćset stron czystego, ognistego szaleństwa! - dla każdego. Wzorem wcześniejszych jest to pozycja skierowana do konkretnego odbiorcy, wręcz do maniaków bardzo oldschoolowych, charakterystycznych comics stories z początków lat dziewięćdziesiątych. Oni będą czerpać z tej cegły najwięcej. Oni będą najmniej kręcić nosem na miałkość fabularną i sztampowość postaci stworzonych na potrzeby jednego, oczywistego dla wszystkich, celu.

Wszyscy albo prawie wszyscy pozostali, chociażby czytelnicy komiksów nie czujący tmsemicowego flow, biorąc do ręki tą cegłę będą mniej wyrozumiali. Czy należy im się dziwić? W żadnym wypadku. "Ghost Rider. Nocna masakra" to masakra i to masakra dosłowna. Od strony fabularnej mamy styczność z superbohaterską papką - o konkretach za chwilę - a większość zeszytów można podsumować słowami: 'Dobrzy kontra Źli i jak najwięcej akcji'.

I rzeczywiście, trzeci tom historii o Ghost Riderze od Mucha Comics w mojej ocenie jest bardziej nastawiony na superbohaterską, widowiskową rozwałkę niż tomy wcześniejsze. Czy przekłada się ona na coś interesującego dla kogoś, kto za takimi historiami nie przepada? Niekoniecznie. Czy Ghost Rider i jego widowiskowa pogoń za wszystkimi zasługującymi na piekielne oczyszczenie może się podobać? Zdecydowanie!

STAR WARS - Thrawn

Trylogia Timothy'ego Zahna prezentująca postać wielkiego admirała Thrawna to jeden z tych tytułów, które przekonał mnie do stałego czytania Gwiezdnych Wojen. I mówię oczywiście o trzech książkach z połowy lat dziewięćdziesiątych; najpierw wypożyczanych a potem kupionych, bo przecież nie wypadało nie mieć na półce takiego skarbu. Bo to skarb. Do tej pory pozycja ta zajmuje wysokie miejsce w moim prywatnym rankingu starwarsowych książek a sam Thrawn nadal jest tym bohaterem, któremu szczerze kibicuję.

Czy muszę Wam mówić jak bardzo ucieszyłem się widząc komiks poświęcony słynnemu admirałowi? Czy muszę Wam mówić, że tytuł spełnił moje oczekiwania? Myślę, że na jedno i drugie pytanie odpowiedź jest zbędna ale tym wszystkim, których zżera ciekawość oznajmiam, iż komiks "Thrawn" oceniam dziesięć na dziesięć. Powiem więcej: dla mnie, jest to najciekawszy komiks Star Wars od bardzo dawna.

Jego fabuła - będąca adaptacją nowej trylogii Timothy'ego Zahna - koncentruje się na wczesnych latach kariery Thrawna w strukturach Imperium. Prezentuje przebiegłość Chissa, jego opanowanie w dążeniu do celu oraz ten, jakże charakterystyczny dla tej postaci, rodzaj dystyngowanego chłodu osoby o analitycznym umyśle najwyższej klasy.

MOON KNIGHT tom 3

Napisałem kiedyś, że nie ma serii trzymającej równy poziom od pierwszego do ostatniego zeszytu. Zdania nie zmieniam ale wszem i wobec stwierdzam, że "Moon Knight" Jeda MacKaya jest blisko obalenia mojego twierdzenia. Bardzo też możliwe, że to jedna z najlepszych serii od Marvela z ostatnich lat. Mówię oczywiście o seriach regularnych, nie one-shotach czy mini seriach mocno odautorskich. Dlaczego mam o tym runie tak dobre zdanie?

Otóż, Jed MacKay zrobił coś, czego w komiksach Marvela nie widziałem od dłuższego czasu. Wziął bohatera biegającego w rajtuzach i pokazał, że historia z udziałem takiego gościa nie musi sprowadzać się do przysłowiowej mowy trawy, paplania bez sensu - paplania niepotrzebnie ubarwianego kosmiczną mitologią uniwersum - ale może być to opowieść konkretna, osadzona w przyziemnych ramach, rozwiązująca problem z tu i teraz a nie rzucająca hasłami typu 'jak tego nie powstrzymamy to wszechświat wyparuje'. Że może to być po prostu opowieść o kimś kto chce coś zmienić. Coś wokół siebie, co miałoby znaczenie tu i teraz, dla ludzi których zna i spotyka a nie od razu dla całego świata.

Upraszczając: Moon Knighta Jeda MacKaya można nazwać bohaterem z sąsiedztwa. Czy przez to jego przygody tracą rozmach?

DC ABSOLUTE - Noir

 

Słyszałem wiele dobrego o tej serii ale specjalnie nie czytałem jej w oryginale bo wiedziałem, że jest na tyle inna od pozostałych serii z Batmanem, że Egmont, prędzej czy później wyda ją w naszym komiksowie. I wyda. Nie dzisiaj, nie jutro ale pod koniec sierpnia 2026 roku - będzie to komiks poświęcony Mrocznemu Rycerzowi - a album, o którym dzisiaj Wam opowiem to coś w rodzaju zajawki tego, co nas czeka.

Zajawki bardzo specyficznej bo nie dość, że opakowanej jedynie w biel i czerń to jeszcze skoncentrowanej nie na jednym a na trzech bohaterach z uniwersum DC i to bohaterach bardzo ważnych, wręcz najważniejszych.

Herosem z bramki numer jeden jest Batman - "Absolute Batman Noir Edition #001" - któremu na pierwszy rzut oka daleko do swojego sztandarowego archetypu. Czy tak jest jednak w rzeczywistości? Scott Snyder bardzo chce aby czytelnicy widzieli w jego Mrocznym Rycerzu kogoś nowego. Próbuje sprzedać swoje 'dziecko' rzucając hasłami typu 'ten Bruce Wayne nie ma zaplecza finansowego', 'ten Bruce nie ma wsparcia', etc. Po części jest to prawda. Panicz Wayne Snydera nie jest paniczem. Czy jest przez to jednak słabszy? Niekoniczenie. W moich oczach to nadal heros, nadal facet radzący sobie w każdej sytuacji, nadal człowiek obdarzony ponadprzeciętną inteligencją, robiący właściwie coś z niczego. Trochę jak MacGyver. Być może zmienię zdanie jak poznam go bliżej ale na ten moment czuję lekkie rozczarowanie.

W GŁOWIE SHERLOCKA HOLMESA - 03 - Koszmar z Loch Leathan (część pierwsza)

Wiecie jaki mam problem z serią "W głowie Sherlocka Holmesa"? Za każdym razem zastanawiam się czy w pierwszej kolejności podążać za tekstem czy z zacięciem godnym starego archiwisty - tak, taką mam super specjalizację - korzystając z bardzo dobrej lupy przyglądać się graficznym detalom. Ten dylemat pojawia się zawsze, ilekroć biorę do ręki ten cykl a biorę po raz trzeci, bo album "Koszmar z Loch Leathan" to właśnie trzeci tytuł z tej serii wydany przez Non Stop Comics.

Jakie dziwne zdarzenie tym razem pobudza komórki tytułowego detektywa? Najprościej byłoby powiedzieć, że 'coś na progu' a konkretnie coś na terenach północnej Szkocji. Co to dokładnie jednak jest? Nie wiemy tego my, nie wie również narrator opowieści ale pan Holmes jest całkowicie przekonany, że nie może być mowy o żadnej strasznej klątwie.

Jak ktoś czytał oryginalne historie pana Doyle’a to zapewne wie o czym mówię. Jego detektyw nigdy nie dawał wiary zjawiskom nadnaturalnym - chyba, że mówimy o Sherlocku Sylvaina Cordurié - i tym razem również nie daje. Dla niego znaczenie mają fakty, dowody i zjawiska dające się wytłumaczyć. Jak ktoś twierdzi, że zagrożenie kryje się w ludowych bajaniach to ten ktoś widocznie nie zbadał, nie zweryfikował jeszcze wszystkiego a już na pewno nie w sposób sherlockowy.

ASTERIKS - 23 - Obeliks i spółka

Pamiętacie scenę z "Batman. Początek", w której Ra’s al Ghul tłumaczy Bruce’owi, że Gotham było już atakowane wcześniej? Mówiąc to ma na myśli nic innego jak kapitalizm, który między innymi doprowadził do rozwarstwienia społecznego, pogłębienia się różnic między bogatymi a biednymi, do wzrostu przestępczości,etc.

A teraz wyobraźcie sobie, że wspaniały i wielki Juliusz Cezar w podobny sposób zniszczyć małą i dobrze wszystkim znaną, wioskę Galów. Dorósł do tego, że nie warto wysyłać przeciwko niej kolejnych legionów - historia uczy, że nie ma to większego sensu - ale zamierza użyć fortelu i to takiego mocno wyszukanego. O co dokładnie chodzi?

Pamiętacie z lekcji historii, co doprowadziło do upadku Imperium Rzymskiego? Jedną z przyczyn tejże katastrofy była niezgoda między rządzącymi. Panowie senatorowie zamiast być dalej niezwyciężonymi wojami, zamiast rządzić i dumać nad dobrem Rzymu zaczęli myśleć nad dobrem własnym. Zaczęli wymyślać różnego rodzaju komisje i podkomisje - czujecie analogię? - zbierać i dyskutować. Najczęściej o tym, kiedy będzie uczta, ile zarobią i tak dalej.

NAUTILUS - 1 - Teatr cieni

Zrobiłem sobie prezent z okazji dnia dziecka i kupiłem pierwszy tom "Nautilusa". Cudowny okazał się to prezent. Cudowny i wyczekiwany od dawna. Musicie bowiem wiedzieć, że czaiłem się z dwa lata zanim zdecydowałem mieć ten komiks na regale. Niby chciałem go mieć ale zawsze coś mnie od tego zakupu odciągało ale w końcu zaskoczyło, więc... Mam go i cieszę się z tego powodu okropecznie i już zamówiłem drugi tom 😁

"Teatr cieni" to historia osadzona w realiach końca dziewiętnastego wieku, w czasie narodzin narodowej świadomości Hindusów i w dobie brytyjsko-rosyjskiej rywalizacji o bycie tym naj mocarstwem. Nie jest jednak komiks historyczny. Vibe epoki jest wyczuwalny - tak za sprawą tła, za sprawą wątków polityczno-szpiegowskich jak i pierwszego planu pełnego zbliżeń elementy charakterystyczne dla wspomnianej epokii - ale to co pcha fabułę do przodu jest iście awanturnicza przygoda o człowieku chcącym dobrze.

Kim on jest? Najprościej mówiąc Kim O'Hara to 'dzieciak z irnalndzkich ulic, który żyje jak Hindus, wychowany przez handlarza koni tybetańskiego lamę i pułkownika armii brytyskiej'. Opanowany, pomysłowy - niczym doktor Richard Kimble - oddany sprawie bojowników o wolność oraz szalenie skuteczny w tym co robi a robi wiele. Aktualnie, w "Teatrze cieni" próbuje oczyścić imię z oskarżeń o zdradę. Jak chce tego dokonać? Szukając pomocy u pewnego, dawno zaginionego kapitana.

Podcast nr 146: DOKTOR WHO - Doktor Who i Żelazny Legion (1979)

 

W dzisiejszym podcaście na kanale ReTro Komiks opowiadam o historii "Doktor Who i Żelazny Legion".

Do czego zachęcam Słuchających podcastu ReTro Komiks i jest to kupno komiksu "Doktor Who. Z niewielką pomocą przyjaciół" 😁 Od czego zaczęła się moja przygoda z Władcą Czasu i czy dalej się przyjaźnimy? Jak się zasłużyłem - choć to słowo na wyrost - dla fandomu? 😎

Jak dużo powstało komiksów o Doktorze i jaki problem się z nimi wiąże? Jak należy czytać owe komiksy? Czym było "Doctor Who Weekly"? Pat Mills czy John Wagner? Jak wypada Dave Gibbons jako rysownik "Doktora Who"? Dlaczego chwalę wydawnictwo IDW Publishing?

Czy są "Jelly Baby"? Alternatywna wersja Ziemi? Robot-wulkan? Joffrey Baratheon? Wielki slime na arenie walk? Kim są przeciwnicy Doktora? Czy "Doktor Who i Żelazny Legion" to historia bez wad?

MAŁE ARKANA - 2 - Koło fortuny

Pod koniec marca 2026 roku nakładem wydawnictwa Mucha Comics ukazał się drugi tom cyklu "Małe Arkana" autorstwa Jeffa Lemire'a, Letizi Cadonici i Patricio Delpeche. Co to oznacza? A to, że czytelnicy ceniący Jeffa Lemire'a za jego sposób opowiadania historii mogą zacierać ręce. Oni najbardziej. Oni doskonale wiedzą na co stać tego scenarzystę, do jakich wątków lubi się odwoływać i jak nimi manewrować aby historia choć osadzona w bliskiej nam rzeczywistości oferowała coś magicznego. Pozostali, ci dla których pan Lemire to nadal zagadka, zrozumieją w czym rzecz po lekturze tego komiksu.

Komiksu, z którego fantazyjno-magiczny vibe wylewa się litrami od samego początku, od kiedy główna bohaterka dramatu wróciła do Limberlost i zaczęła dostrzegać coś, co dostrzec może niewielu. Od tego zaczynamy, to jest ten fantazyjny vibe, mocny, konkretny a chwilami i lekko straszny. Wystarczy spojrzeć na główną okładkę aby wiedzieć, że Theresa dysponuje czymś co, upraszczając, można nazwać szóstym zmysłem. Wystarczy przeczytać pierwszy rozdział "Koła fortuny" aby zrozumieć, że wspomniany dar nie jest czymś na co bohaterka historii czekała. Jest przekleństwem, które nie tylko pozwala kroczyć ścieżkami niedostępnymi dla zwykłych śmiertelników ale i jest źródłem problemów.

DOCTOR WHO. Z niewielką pomocą przyjaciół

Kartka z pamiętnika. Gdzieś w pierwszej połowie 2007 roku miałem nieprzyjemność długo chorować a że skutkiem owej niedoli była konieczność niemalże ciągłego leżenia w łóżku dużo czytałem. A że choroba się przedłużała to w końcu miałem po uszy cholernych literek i - nie wierzę, że to piszę - Conana, więc zacząłem rozglądać się za jakimś serialem. I znalazłem. Dziwny serial, ze scenografią pozostawiającą dużo do życzenia, z uroczo absurdalną fabułą, z bardzo nijakimi kostiumami oraz bohaterem zachowującym się tak niedorzecznie i szalenie, że pierwszy odcinek oglądałem na raty. Ale zaskoczyło.

Rok później znałem już Doctora dość dobrze, oglądałem i nowe i klasyczne odcinki - do tej pory po necie śmigają zmajstrowane przeze mnie, pseudonim Sharin, napisy do odcinka "The Daleks". Nie minęło wiele czasu a współpracowałem z portalem Gallifrey.pl i generalnie uważałem się za fana. Czy czytałem komiksy z tego uniwersum? Chciałem, ale na chęciach się skończyło, bo choć Doctor Who może udać się wszędzie to jednak jakimś smutnym zrządzeniem losu ominął polskie komiksowo.

Dlaczego komiksowy Doctor zawitał do Polski dopiero pod koniec maja 2026 roku, dwadzieścia lat po emisji pierwszego odcinka nowej ery swoich przygód? Eksterminujcie mnie ale nie wiem. Czy rzeczywiście tak trudno było dogadać się z BBC? A może Egmont nawet nie próbował wychodząc z założenia, że jednak Doctor nie jest aż tak popularną franczyzą jak sądzą jego fani? Może rzeczywiście rację ma Kamil Śmiałkowski, Człowiek z Popkultury, stwierdzający w Wieściach ze Świata Komiksu, że Doctor Who jest u nas niemalże nieznany? Nie wiem. Nie znam powodów ale naprawdę bardzo liczę, że komiks "Doctor Who. Z niewielką pomocą przyjaciół" nie będzie jednorazową przygodą Egmontu z tym, jakby nie było, wyjątkowym uniwersum.

Przyjdź królestwo

Rzadko mam okazję czytać historie pokazujące bohaterów inaczej niż do tego jesteśmy przyzwyczajeni. Dla mnie, czterdziestolatka który poznawał amerykańskich herosów w kolorowych trykotach dopiero w połowie lata dziewięćdziesiątych, Superman zawsze był Supermanem przez wielkie 'S'. Nie znałem wówczas innych historii. Nawet jeżeli miewał on gorsze dni ale to nadal nadawał odpowiedni rytm bohaterskości. Był ideałem herosa.

"Przyjdź królestwo" podchodzi do tematu osób mających chronić i służyć - w myśl zasady kultowej zasady 'z wielką mocą wiąże się wielka odpowiedzialność' - inaczej. Do pewnego stopnia być może nawet obrazoburczo, bo prezentując największych bohaterów DC zdejmuje z ich głów aureole i pokazuje ich takimi jakimi są. A jakimi są?

Pierwszą informacją przekazywaną czytelnikom przez Marka Waida i Alexa Rossa jest proste przypomnienie, że również ci najwięksi herosi odczuwają zmęczenie. Prawdopodobnie gdyby komiks powstawał dzisiaj to na pewno przeczytalibyśmy w nim o czymś co nazywa się wypalenie zawodowe. Do tego dostalibyśmy wykład o depresji, wycofaniu społecznym oraz kilkunastu innych poważnych - niech Wam się nie wydaje, że owe zjawiska bagatelizuje! - problemach. Tak to wyglądałoby dzisiaj. W 1996 roku panowie twórcy ograniczyli się do pokazania Supermana zrezygnowanego, niepewnego, nie umiejącego znaleźć wspólnego języka z dawnymi towarzyszami i lekko siwiejącego. Do pełnego obrazu 'dawnych bohaterów ludzkości' dorzucili wkurzoną i pozbawioną korony Dianę, odludka Aquamana, ponurego Hala Jordana i paru jeszcze innych gości, którzy wrócili z niedawnej emerytury. Wrócili aby na nowo rozdawać karty i aby pomóc ludzkości w nadchodzącym kryzysie. Jakim?