STAR WARS Wielka Republika - 3 - Strach Jedi

Gdyby ktoś Wam powiedział, że do czytania komiksów z Gwiezdnych Wojen należy podchodzić z dużym dystansem to pamiętajcie, że ten ktoś przeważnie ma rację. Zresztą, owa konieczność pamiętania przy lekturze z czym odbiorca ma styczność nie jest w żadnym wypadku problemem wyłącznie niniejszego uniwersum. Powiedzmy jednak, że Star Wars to ta franczyza, przy której czytelnik choć przyjemnie spędza czas to jednocześnie obcując z nią często zdaje sobie sprawę, że jakość owych historii pozostawia wiele do życzenia.

Czy czytając "Strach Jedi" miałem podobne przemyślenia? Nie choć jestem pewien, że znajdą się osoby mające inne zdanie. Ze mną jest o tyle prościej, że po drodze mi z Wielką Republiką i tak jak kiedyś pisałem ąchciałbym, aby komiksy z tego cyklu ukazywały częścieją. Na tą chwilę niniejszy album jest albumem numer trzy z trzeciej fazy cyklu The High Republic co oznacza, że nie zachęcam do jego lektury, jeśli pomineliście wcześniejsze. "Strach Jedi" kontynuuje wątki wcześniejsze a że są one moim zdaniem bardzo interesujące - chociażby w zestawieniu z innymi komiksami Star Wars - to żal tracić fan z lektury. Poza tym ten komiks to zwieńczenie jednego z najlepszych cyklów Star Wars jaki zdarzyło mi się czytać.

DIUNA - Ród Corrinów tom 3

Pisałem Wam jak bardzo cieszę się, że Non Stop Comics wydaje komiksową adaptację "Diuny"? Nie? Pozwólcie zatem, że naprawię błąd w tym właśnie momencie a przy okazji zrażę do siebie ortodoksyjnych fanów tego uniwersum. Jak zapewne wiecie na ten moment cykl zapoczątkowany przez pana Franka Herberta w 1965 roku liczy sobie tomów od diabła i jeszcze więcej. Każdy z tych tomów to grubaśna kniga mająca w zamyśle literackich spadkobierców ojca cyklu - aktualnie są nimi Brian Herbert oraz Kevin Anderson - poszerzać uniwersum do granic możliwości i o jeden kilometr dalej. Czy posiadam owe tomy na regle? Posiadam. Czy przeczytane? Nie wszystkie.

Jeszcze do niedawna wierzyłem, że prędzej czy później przeczytam całość ale prawdę mówiąc odkąd ukazują się komiksowe adaptacje owych tomiszczy to już nie jestem tego wcale taki pewien. Może kiedyś, na emeryturze, ale na pewno nie w najbliższej przyszłości. Na dzień dzisiejszy wystarczą mi komiksy. Why?

Po prostu: Brian Herbert, Kevin Anderson i Simone Ragazzoni bardzo sprawnie dostarczają nam "Diunę" w pigułce. I oczywiście można mówić, że komiksy nie zastąpią nigdy książek ale każdy kto zaczął czytać 'nowe' tomy cyklu ten rozumie problem z nimi związny i tym samym rozumie również dlaczego tak ciepło wypowiadam się na temat ich komiksowych adaptacji. Dostajemy literacko-komiksowego bryka, dzięki któremu możemy darować sobie książki - oryginalny sześcioksiąg przeczytać trzeba koniecznie! - a i tak będziemy dobrze rozeznani w temacie machlojek rodu Corrinów. Piszę 'Corrinów' bo akurat ten album skupia się konkretnie na nich ale takie samo zdanie mam i o wcześniejszych mini seriach. Każda, czy to poświęcona Harkonnenom czy Atrydom w sposób zwięzły oraz uporządkowany podpowiada nam co aktualnie piszczy w Landsraadowej - zgromadzenie wielkich rodów - trawie.

SAMURAJ tom 2

Trochę zeszło mi z drugim tomem "Samuraja" a to dlatego, że prawdę mówiąc nadal mam z tym tytułem ogromny problem. Pierwsze kłopoty zaczęły się już przy wcześniejszym albumie ale mimo pewnych jego niefajności koncepcyjnych postanowiłem zachowawczo nie rezygnować z lektury tylko cierpliwie poczekać na dalszy rozwój sytuacji. W końcu ta seria na tą chwilę liczy sobie osiemnaście rozdziałów, więc grzechem byłoby ją skreślać po czterech zeszytach. Przeczytałem zatem kolejne cztery. Czy zostanę z tym cyklem na dłużej? Ciągle się waham.

Przede wszystkim drugi tom "Samuraja" to rzecz inna z uwagi na konstrukcyję opowieści. Inaczej są w nim rozkładane akcenty fabularne, inne rzeczy przykuwają uwagę czytelnika. Co to oznacza? Ni mniej ni więcej a tylko tyle, że jeśli ktoś oczekuje długiego wątku przewodniego ten może finalnie odczuć lekki zawód. Tym razem nie dostajemy antagonisty na miarę pana Akumy, tym razem nie mamy w tle konfliktu mogącego zachwiać obecnym status quo czy innego, bardziej precyzyjnie nakreślonego motywu.

Pierwszy plan to właściwie dwie historie krótsze - rozpisane po dwa rozdziały każda - szybsze, bardziej konkretne, sprowadzone trochę do prościutkich komiksów o superbohaterach, po prostu. Panowie Jean-Francois Di Giorgio i Frédéric Genet przedstawiają problem a Takeo ten problem rozwiązuje. I tyle. Dopiero w tle dostajemy wątek będący powiedzmy wątkiem spajającym wszsytko - wspomniane dwie mini historie - w większą opowieść ale nadal nie jest to rzecz na miarę motywu z Trzynatym Wróżbitą z tomu poprzedniego. Powiedziałbym, że jest to COŚ co na ten monent zaprząta głowę Takeo ale niewiele więcej. W tle majaczy jakaś tajemnica związana z jego bratem i zagładą ich klanu ale są to zaledwie pojedyncze zdania.

THE AMAZING SPIDER-MAN ANNUAL - 1 - The Sinister Six

W czerwcu 1964 roku zadebiutowała Złowieszcza Szóstka, czyli - mówiąc wprost - zbieranina bandziorów przebierańców mających problem z Przyjaznym Spider-Manem z sąsiedztwa. Problem wręcz natury egzystencjalnej ale sprowadzający się jednak do prostej konkluzji: albo My albo On. Oczywiście 'Oni' stając do starcia przekonani byli, że to Oni będą rozdawać karty w myśl zasady: Spider-Man nie będzie w stanie pokonać nas wszystkich razem. Plany jednak planami a rzeczywistość swoje.

Grzechem Złowieszczej Szóstki jest to, że nie atakuje Spider-Mana jednocześnie. Coś co miało być genialnym planem doktora Otto Octaviusa zostało sprowadzone do akcji 'po kolei walczymy z Pajęczakiem, aż się zmęczy i ostatecznie przegra'. Jak się szybko okazuje plan ma poważną wadę: Spider-Man nie męczy się a przynajmniej nie tak szybko jakby życzyli sobie jego trykociarscy adwersarze. Powiem więcej: ze spokojem sprytnie kalkulującego matematyka zadaje precyzyjne ciosy aż dociera do bossa. Nie, nie jest to boss z gier typu soulslike.

Historia strasznie nudna. Główny wątek to tak naprawdę skakanie od jednego przeciwnika do drugiego. Za grosz w tym wszystkim czegoś spektakularnego, choć Stan Lee głosi wszem i wobec, że prace nad tym wyjątkowym zeszytem trwały rok czasu. Może i trwały. Może rzeczywiście pracowano nad nim długo ale na pewno nie dumano wówczas nad fabułą. Idę o zakład, że głównie zastanawiano się jak zrobić z tego numeru żywą reklamę uniwersum Marvela.

NIEŚMIERTELNY IRON FIST - 1 - Opowieść ostatniego Iron Fista

"Nieśmiertelny Iron Fist" to dla mnie pierwsze spotkanie z tytułową postacią. Nie pamiętam aby dostawał on coś więcej niż cameo w tych historiach od Marvela, które znalazły się w kręgu mojego zainteresowania a jeśli nawet miał gdzieś swoje pięć minut to nie pamiętam. Nie widziałem również serialu. Tak naprawdę to jeszcze przed tygodniem nie wiedziałem o tej postaci niczego. Kojarzyłem ją z nazwy oraz podejrzewłem, że jest to jeden z tych bohaterów przekładających pomoc zwykłym ludziom nad kosmiczne eskapady.

We wrześniu 2017 roku Mucha Comics wydała pierwszy tom serii "Immortal Iron Fist", tom zbierający sześć startowych zeszytów wydanych oryginalnie na przełomie 2006 i 2007 roku. Czego oczekiwałem od historii z tego albumu? Dobrej intrygi, opowieści rozpisanych lepiej, ciekawiej niż standarowe historie z regularnych serii, dojrzalszych charakterystyk postaci oraz dopracowanych rysunków. Zakładałem, że dostanę tak wiele bo znałem fabularną pomysłowość jednego z autorów serii, mianowicie Eda Brubakera.

Nie będę ukrywał: po niniejszy tom sięgnąłem właśnie z uwagi na Eda Brubakera. Znam go nie tylko z kryminałów i wiem, że potrafi także w superhero 'na poważnie'. Udowodnił to pracując chociażby przy Daredevilu - a z tego co zdążyłem się zorientować Iron Fistowi blisko do Diabła z Hell's Kitchen - Kapitanie Ameryce czy przy serii koncentrującej się na pracy policji z Gotham. Każdy z tych tytułów wspominam dobrze, więc i w przypadku "Nieśmiertelnego Iron Fista" oczekiwania miałem konkretne. Czy dostałem to na co liczyłem?

PRZEZNACZENIE X - 3 - Wolverine

Wolverine vs. Beast part II, czyli ciąg dalszy historii pod tytułem 'Bestia oszalał i bawi się dyktatora z piekła rodem'. Tak w wielkim skrócie można podsumować zebrane w tym tomie zeszyty bo tak to dokładnie wygląda. Nasz niebieski koleżka - dr Hank McCoy, do tej pory ostoja spokoju oraz moralności - tym razem idzie na całość i dążąc do celu nie bierze jeńców. Jaki cel nim kieruje?

Dobro mutantów? Bezpieczeństwo Krakoi? W opinii Bestii jest on jedyną trzeźwo myślącą osobą w aspekcie świetlanej przyszłości homo superior. Postrzega siebie w kategoriach lidera biorącego na barki odpowiedzialność za los mutantów a każdego nie wpisującego się w jego widełki 'przydatności' zamierza ukarać. Oczywiście na pierwszy ogień idą wrogowie systemu - historia uczy, że taka kolej rzeczy to wręcz naturalny porządek świata - ci najbardziej krnąbrni i stanowiący zagrożenie. Czy mowa o kimś konkretnym?

W moim odczuciu 'nie' i jest to najcięższy grzech tego tomu. Jak Benjamina Percy'ego zazwyczaj chwalę tak tym razem jestem lekko rozczarowany jego fabularnym polotem. Nie dlatego, że w pięciu zeszytach nie dzieje się nic wyjątkowo intererującego tylko dlatego, że coś co zapowiadało się na fajną, wielowątkową, intrygę sprowadzone zostało finalnie do schematu 'My kontra Oni' a właściwie On.

SUPERMAN - 497 - Under fire

Historia "Under Fire" to dalszy ciąg relacji ze starcia pana Niszczyciela - taki przydomek nadaje Doomsday’owi Superman - z ekipą skupioną wokół tytułowego bohatera. Siłą rzeczy jest to ekipa coraz mniej liczna i coraz bardziej poharatana ale ogólnie nadal mowa tutaj o starciu Doomsday'a ze słynną Ligą Sprawiedliwości. Tak to określają i stacje telewizyjne i komentatorzy wojskowi.

W rzeczywistości zawodnikiem numer jeden jest dobrze wszystkim znany 'harcerzyk' - Guy Gardner żartuje nawet leżąc na noszach oraz stękając z bólu! - z Kryptona. To on bierze na siebie główny ciężar walki, to on obrywa najwięcej. Niby jeszcze stoi na nogach ale coraz mocniej dociera do niego, że sprawy nie idą tak lekko jak zawsze. Że walka z Doomsday'em to ciągłe walenie głową w mur, jak ładnie spoileruje nam okładka zeszytu.

Nawet jak do akcji włącza się Maxima - jak zawsze dysząca z podniecenia, gdy na horyzoncie widzi okazję do bitki - niewiele to zmienia w całej sytuacji. Doomsday zdaje się zupełnie nie reagować na ciosy, nadal jest niesamowici szybki, nadal nie robią na nim wrażenia ludzkie zabawki takie jak chociażby wojskowe śmigłowce.

Chcąc podsumować "Under Fire" wypada powiedzieć, że konstrukcyjnie jest to bardzo prosta i przewidywalna kontynuacja zeszytów wcześniejszych. Niby fabuła posuwa się do przodu ale prawdę powiedziawszy na tym etapie eventu dzieje się niewiele. Obie strony okładają się pięściami i w zasadzie tyle.

GHOST RIDER - 3 - Nocna masakra

Na początku czerwca 2026 roku Mucha Comics dała nam trzeci tom z przygodami Ghost Ridera i choć piszę 'nam' uczciwie trzeba przyznać: nie jest to tomiszcze - ponad pięćset stron czystego, ognistego szaleństwa! - dla każdego. Wzorem wcześniejszych jest to pozycja skierowana do konkretnego odbiorcy, wręcz do maniaków bardzo oldschoolowych, charakterystycznych comics stories z początków lat dziewięćdziesiątych. Oni będą czerpać z tej cegły najwięcej. Oni będą najmniej kręcić nosem na miałkość fabularną i sztampowość postaci stworzonych na potrzeby jednego, oczywistego dla wszystkich, celu.

Wszyscy albo prawie wszyscy pozostali, chociażby czytelnicy komiksów nie czujący tmsemicowego flow, biorąc do ręki tą cegłę będą mniej wyrozumiali. Czy należy im się dziwić? W żadnym wypadku. "Ghost Rider. Nocna masakra" to masakra i to masakra dosłowna. Od strony fabularnej mamy styczność z superbohaterską papką - o konkretach za chwilę - a większość zeszytów można podsumować słowami: 'Dobrzy kontra Źli i jak najwięcej akcji'.

I rzeczywiście, trzeci tom historii o Ghost Riderze od Mucha Comics w mojej ocenie jest bardziej nastawiony na superbohaterską, widowiskową rozwałkę niż tomy wcześniejsze. Czy przekłada się ona na coś interesującego dla kogoś, kto za takimi historiami nie przepada? Niekoniecznie. Czy Ghost Rider i jego widowiskowa pogoń za wszystkimi zasługującymi na piekielne oczyszczenie może się podobać? Zdecydowanie!

STAR WARS - Thrawn

Trylogia Timothy'ego Zahna prezentująca postać wielkiego admirała Thrawna to jeden z tych tytułów, które przekonał mnie do stałego czytania Gwiezdnych Wojen. I mówię oczywiście o trzech książkach z połowy lat dziewięćdziesiątych; najpierw wypożyczanych a potem kupionych, bo przecież nie wypadało nie mieć na półce takiego skarbu. Bo to skarb. Do tej pory pozycja ta zajmuje wysokie miejsce w moim prywatnym rankingu starwarsowych książek a sam Thrawn nadal jest tym bohaterem, któremu szczerze kibicuję.

Czy muszę Wam mówić jak bardzo ucieszyłem się widząc komiks poświęcony słynnemu admirałowi? Czy muszę Wam mówić, że tytuł spełnił moje oczekiwania? Myślę, że na jedno i drugie pytanie odpowiedź jest zbędna ale tym wszystkim, których zżera ciekawość oznajmiam, iż komiks "Thrawn" oceniam dziesięć na dziesięć. Powiem więcej: dla mnie, jest to najciekawszy komiks Star Wars od bardzo dawna.

Jego fabuła - będąca adaptacją nowej trylogii Timothy'ego Zahna - koncentruje się na wczesnych latach kariery Thrawna w strukturach Imperium. Prezentuje przebiegłość Chissa, jego opanowanie w dążeniu do celu oraz ten, jakże charakterystyczny dla tej postaci, rodzaj dystyngowanego chłodu osoby o analitycznym umyśle najwyższej klasy.

MOON KNIGHT tom 3

Napisałem kiedyś, że nie ma serii trzymającej równy poziom od pierwszego do ostatniego zeszytu. Zdania nie zmieniam ale wszem i wobec stwierdzam, że "Moon Knight" Jeda MacKaya jest blisko obalenia mojego twierdzenia. Bardzo też możliwe, że to jedna z najlepszych serii od Marvela z ostatnich lat. Mówię oczywiście o seriach regularnych, nie one-shotach czy mini seriach mocno odautorskich. Dlaczego mam o tym runie tak dobre zdanie?

Otóż, Jed MacKay zrobił coś, czego w komiksach Marvela nie widziałem od dłuższego czasu. Wziął bohatera biegającego w rajtuzach i pokazał, że historia z udziałem takiego gościa nie musi sprowadzać się do przysłowiowej mowy trawy, paplania bez sensu - paplania niepotrzebnie ubarwianego kosmiczną mitologią uniwersum - ale może być to opowieść konkretna, osadzona w przyziemnych ramach, rozwiązująca problem z tu i teraz a nie rzucająca hasłami typu 'jak tego nie powstrzymamy to wszechświat wyparuje'. Że może to być po prostu opowieść o kimś kto chce coś zmienić. Coś wokół siebie, co miałoby znaczenie tu i teraz, dla ludzi których zna i spotyka a nie od razu dla całego świata.

Upraszczając: Moon Knighta Jeda MacKaya można nazwać bohaterem z sąsiedztwa. Czy przez to jego przygody tracą rozmach?

DC ABSOLUTE - Noir

 

Słyszałem wiele dobrego o tej serii ale specjalnie nie czytałem jej w oryginale bo wiedziałem, że jest na tyle inna od pozostałych serii z Batmanem, że Egmont, prędzej czy później wyda ją w naszym komiksowie. I wyda. Nie dzisiaj, nie jutro ale pod koniec sierpnia 2026 roku - będzie to komiks poświęcony Mrocznemu Rycerzowi - a album, o którym dzisiaj Wam opowiem to coś w rodzaju zajawki tego, co nas czeka.

Zajawki bardzo specyficznej bo nie dość, że opakowanej jedynie w biel i czerń to jeszcze skoncentrowanej nie na jednym a na trzech bohaterach z uniwersum DC i to bohaterach bardzo ważnych, wręcz najważniejszych.

Herosem z bramki numer jeden jest Batman - "Absolute Batman Noir Edition #001" - któremu na pierwszy rzut oka daleko do swojego sztandarowego archetypu. Czy tak jest jednak w rzeczywistości? Scott Snyder bardzo chce aby czytelnicy widzieli w jego Mrocznym Rycerzu kogoś nowego. Próbuje sprzedać swoje 'dziecko' rzucając hasłami typu 'ten Bruce Wayne nie ma zaplecza finansowego', 'ten Bruce nie ma wsparcia', etc. Po części jest to prawda. Panicz Wayne Snydera nie jest paniczem. Czy jest przez to jednak słabszy? Niekoniczenie. W moich oczach to nadal heros, nadal facet radzący sobie w każdej sytuacji, nadal człowiek obdarzony ponadprzeciętną inteligencją, robiący właściwie coś z niczego. Trochę jak MacGyver. Być może zmienię zdanie jak poznam go bliżej ale na ten moment czuję lekkie rozczarowanie.

W GŁOWIE SHERLOCKA HOLMESA - 03 - Koszmar z Loch Leathan (część pierwsza)

Wiecie jaki mam problem z serią "W głowie Sherlocka Holmesa"? Za każdym razem zastanawiam się czy w pierwszej kolejności podążać za tekstem czy z zacięciem godnym starego archiwisty - tak, taką mam super specjalizację - korzystając z bardzo dobrej lupy przyglądać się graficznym detalom. Ten dylemat pojawia się zawsze, ilekroć biorę do ręki ten cykl a biorę po raz trzeci, bo album "Koszmar z Loch Leathan" to właśnie trzeci tytuł z tej serii wydany przez Non Stop Comics.

Jakie dziwne zdarzenie tym razem pobudza komórki tytułowego detektywa? Najprościej byłoby powiedzieć, że 'coś na progu' a konkretnie coś na terenach północnej Szkocji. Co to dokładnie jednak jest? Nie wiemy tego my, nie wie również narrator opowieści ale pan Holmes jest całkowicie przekonany, że nie może być mowy o żadnej strasznej klątwie.

Jak ktoś czytał oryginalne historie pana Doyle’a to zapewne wie o czym mówię. Jego detektyw nigdy nie dawał wiary zjawiskom nadnaturalnym - chyba, że mówimy o Sherlocku Sylvaina Cordurié - i tym razem również nie daje. Dla niego znaczenie mają fakty, dowody i zjawiska dające się wytłumaczyć. Jak ktoś twierdzi, że zagrożenie kryje się w ludowych bajaniach to ten ktoś widocznie nie zbadał, nie zweryfikował jeszcze wszystkiego a już na pewno nie w sposób sherlockowy.

ASTERIKS - 23 - Obeliks i spółka

Pamiętacie scenę z "Batman. Początek", w której Ra’s al Ghul tłumaczy Bruce’owi, że Gotham było już atakowane wcześniej? Mówiąc to ma na myśli nic innego jak kapitalizm, który między innymi doprowadził do rozwarstwienia społecznego, pogłębienia się różnic między bogatymi a biednymi, do wzrostu przestępczości,etc.

A teraz wyobraźcie sobie, że wspaniały i wielki Juliusz Cezar w podobny sposób zniszczyć małą i dobrze wszystkim znaną, wioskę Galów. Dorósł do tego, że nie warto wysyłać przeciwko niej kolejnych legionów - historia uczy, że nie ma to większego sensu - ale zamierza użyć fortelu i to takiego mocno wyszukanego. O co dokładnie chodzi?

Pamiętacie z lekcji historii, co doprowadziło do upadku Imperium Rzymskiego? Jedną z przyczyn tejże katastrofy była niezgoda między rządzącymi. Panowie senatorowie zamiast być dalej niezwyciężonymi wojami, zamiast rządzić i dumać nad dobrem Rzymu zaczęli myśleć nad dobrem własnym. Zaczęli wymyślać różnego rodzaju komisje i podkomisje - czujecie analogię? - zbierać i dyskutować. Najczęściej o tym, kiedy będzie uczta, ile zarobią i tak dalej.